سرگشتگی ها= 40; فرانسوای آسیزی

س= ;رگشتگی های فرانسوا= 40; آسیزی

تأ&#= 1605;ّلی در داستان "س= 85;گشته ی راه حق" از کازانتزاکیž= 7;

ناهید چگینی علی آب= 575;دی

خلاصه ی داستان:

رو&#= 1586;ی فرانسیس/ فرانسوا - پسر عیّاش و ولخر= 580; ارباب برناردون – ، با گدایی "زشت و حقیر" برخورž= 3; می کند که از شدّت گرسنگی = 608; تشنگی به او پناه آورده است. لئون (شیر)، نامی است که فرانسیس از روی تمسخر به این گدا می دهد، اما پس از شنیدن سرگذشتش این نام را فقط شایسته ی او می داند که به &= #1583;نبال چیزی رفته اس= 578; که فقط یک شیر، دل و جرئت رفتن در این راه دشوا= 585; و پرخطر را دارد.

لئو= ;ن/ لئو در جستجو= 740; یافتن خداون= 83;، روستاها و صحراهای بسیاری را پیموده است. فرانسیس، او را به خانه اش می برد. نیمه های شب، فران= 587;یس با احساس خفگ= 740; و سنگینی، به سمت خیابان م= 740; رود و بی اختیار، وار= 83; کلیسای "قدّ®= 0;س رافینو" می شود. مردی قوی هیکل را می بیند که شیری سنگی که رویش نشسته بود، آ= 606; را می بلعید. ناگهان، خود را میان شکاف= 740; در چپ و راستش می بیند. در همان لحظه، ص= 583;ایی مثل غرّش حیوانی درّنده را می شنود که می گوید: آیا برای این آفریده شده ا= 740; که فقط به آوازخوانی، شادی و فریب دختران بپرد= 75;زی؟! این ندای بازدارنده ی درونی، اساس زندگی فرانسیس را دگرگون می کند. او چند شبانه روز بی= 605;ار می شود و خواب هایی پریشان = 608; هراس انگیز م= 740; بیند.

با&#= 1606;و پیکا – مادر فرانسیس- در 16 سالگی، پیتر کشیش را که از تعقیب دشمنا= 06; مسیح –ع- به خانه ی آنها پناه آورده بود، می بیند. کشیش، برای نشان دادن ناپایداری پدیده های دنیا و ناپسندی توج= 07; او به مخلوق به جای خالق، &#= 1588;اخه گلی شمعدانی را پرپر می کند. روح واژه های عمیق و نهیب گر کشیش، چنان د= 585; جان بانو پیک= 575; حلول می کند که او را تسلیم خود می &#= 1587;ازد. زمانی که کشیش، دست خو= 583; را بر سر او می گذارد، چنان شعله ای تمام وجود او را می سوزاند که حس می کند این کشیش پابرهن= 07; و "رمیده و وحشی "[i= ]، خداوند است ی= 575; خداوند در وجود یک انسا= 606; حلول کرده اس= 578;، به همین دلیل همراه کشیش ب= 607; دهکده ها و کوه ها می رود و طریق سیر و سلوک را می آموزد. سربازان پدر= 88; سرانجام او ر= 575; پیدا می کنند و به خانه باز می گردانند. پیکا چند روز بعد، تن به ازدواجی ناخ= 08;استه می دهد.

شب&#= 1740; فرانسیس در خواب، "قدّیž= 7; دامینو" را م= 40; بیند که برای گرفتاری مرد= 05; در زمین گریه می کند و از او = می خواهد برای جلوگیری از خطر سقوط کلیسایش و خط= 585;ی که مسیح را تهدید می کند= 548; با بلند کردن دست ها و حمایل قرار دادن شانه هایش مانع نابودی کلیس= 75; شود. فرانسیس که این خواب ر&#= 1575; نمادی از سوی حق می داند همراه با لئو= 606; به سوی کلیسا می رود و مشغول بازسازی ویر= 75;نه های آن می شود. پس از آن به غاری می رود و در آنجا به مناجات و عبادت می پردازد. یک روز، صدایی غیبی به او فرمان می دهد که به آسیز برود و جلوی خانه ی پدر به آواز و رقص و پایکوبی بپردازد و نا= 605; خداوند را فریاد بزند. پدر با دیدن رفتار غیرعادی فرانسیس در شهر، او را نزد اسقف می برد و در حضور جمعیت، پسرش را از ارث و فرزندی خود محروم می کند. فرانسیس، لخ= 78; مادرزاد می شود و لباس هایش را به پدر پس می دهد و رو به جمعیت اعلام می کند دیگر هیچ تعلقی ندارد = 608; پدر واقعی اش خداونداست<= /span>

و پž= 7; از آن از آسیز خارج می شود.

در&#= 1587;پیده دمی، باز صدایی را می شنود که این ب&#= 1575;ر او را به بوسیدن دهان یک جذامی امر می کند. ابتدا فرانسیس دربرابر این امر، مقاومت= 48; اما سرانجام از فرمان اله= 740; اطاعت می کند. اما به محض بوسیدن، جذامی غیب می &#= 1588;ود و یقین می کند خداوند این فرستاده اش ر= 575; برای آزمودن او فرستاده است.

فر&#= 1575;نسیس و لئون در راه بازگشت به آسیز از شدّت سرما به صومع= 607; ای پناه می برند. کشیش به گمان اینکه آنها = راهزنند به شدّت، هرد= 608; را با چوبدست= 740; اش می زند. فرا&= #1606;سیس دربرابر ضرب= 07; ها مقاومت نم= 740; کند، چون آن را آزمونی الهی و کشیش را مأمور انج= 575;م این آزمایش م= 740; داند. فرانسی= 587; پس از اینکه از شهر آسیز به اذن خدا بی دیدار مادر باز &= #1605;ی گردد، روانه = 740; کلیسای "پور= 8;ی اونکول" می شود. یک بار دیگر به آسیز باز می گردد و این بار، زنگوله به دست، شروع به موعظه و دعوت مردم به سوی حق می کند. "برنارد دوکنتوال" – بازرگان پارچه فروش – &#= 1548; و "پییر" = 211; حقوقدان دانشگاه &#= 8211; اوّل= 40;ن کسانی هستند که به او می پیوندند. پیی= 585; پیش از آمدن، تعلّقات خود را که کتاب ها و دست نوشته هایش بودند، می سوزاند و برنارد هم به توصیه ی فران= 587;یس، تمام دارایی اش را میان فقرا تقسیم م= 740; کند. با وجود مخالفت های ع= 583;ّه ا ی، تعداد گروندگان به فرانسیس زیا= 83; می شود. ایمان آوردگان، او را "قدّیس فرانسیس" لق= 6; می دهند. روزی اسقف شهر به او می گوید در هرچیز حتی عبادت، اعتدال را رعایت کند و از مریدانش بخواهد به جا= 740; گدایی، مشغو= 04; کار شوند. به توصییه ی فرانسیس، یا= 85;انش می توانند به کسب و کار بپردازند و ب= 607; این شرط که مانع نجات و رستگاریشان = 06;شود و آنها را دنیا طلب نکند، ضروریات زندگی را تأمین کنند. شرط دیگر، نگ= 607; نداشتن حاصل زحمت هایشان بود، چون فرانسیس، ما= 04; اندوزی را وسوسه ی شیطا= 606; می داند.

فرا&= #1606;سیس، نامه ای برای پاپ می نویسد و در آن از او "&= #1575;متیاز زیستن در فقر مطلق"، "حقّ موعظه کردن" = 08; تقدیس ازدوا= 80; با فقر و در واقع تأئید آئینش را تقاضا می کند و همراه با لئون برای دیدن پاپ می رود . در ابتدا پاپ تقاضای ا= 608; را رد می کند و می گوید این ، مقام پیامبر= 75;ن است نه او و درخواست او ر= 575; وسوسه اس شیطانی می دا= 606;د! پس از سه روز سرانجام مجو= 86; تأسیس فرقه ی فرانسیس صاد= 85; می شود. فرانسیس در بازگشت به آسیز، متوجه تفرقه میان ی= 575;ران خود می شود. از آنها می خواه= 583; برای تبلیغ و ترویج "صلح"، "عشق" و "فقر"= کامل به گروه های دو نفره تقسی= 605; شوند و به میان مردم بروند. خودش هم همراه لئو= 606; به سرزمین ها= 740; عرب می رود.

در زمان ورود فرانسیس و لئون، شهر دمیت مصر در محاصره ی صلیبیان بود. سلطان "ملک الکامل" پس ا= 86; دیدن فرانسی= 87; با مقایسه ی میان حضرت محمّد (ص) و مسیح (ع)، دین خود را برتر م&#= 1740; داند و از پذیرش آئین ا= 608; سر، باز می زند. وقتی صلیبیان شهر را محاصره و غارت می کنند= 548; فرانسیس آنه= 75; را به صلح و به سوی مسیح دعو= 578; می کند، اما آنها با پرتا= 576; سنگ و بی احترامی او ر= 575; به ریشخند می گیرند. فرانسیس که میان مسلمانان بی= 05;ار برای مداوا ا= 586; راه "محبت و د= 604;داری" در رفت و آمد بود، سرانجا= 05; به بیماری واگیردار آنها (بیماری چشم) دچار می شود.

لئو= ;ن که فرانسیس ر= 575; ناتوان و در ح&#= 1575;ل نابینایی می بیند او را به آسیز بازمی گرداند. یارا= 606; فرانسیس، متفرّق و هر یک به گروه های پراکنده تقسیم شده بودند.

رو&#= 1586;ی "کلر" – معشو= 02;ه ی سابق فرانسیس- نزد ا = 8; می آید و می گوید پس از آخرین دیدار = 601;رانسیس، او نیز از زندگی در میا= 606; دوستان و خان= 608;اده لذّت نمی برد و از همه چیز خ&= #1608;د، جوانی، ازدواج و ... صرف نظر کرده و جانش در تلاط= 605; و در حال پرواز از جسم است. از او می خواهد تا و&#= 1575;رد فرقه ی فرانسیس شود.

پس از آزمونهای فرانسیس، سرانجام کلر پذیرفته می ش= 608;د و به وساطت او اجازه ی انزو= 575; گزینی کلر در &#= 1705;لیسای " قدّیس دمیی= 06;" صادر می شود. کلر، یکی از دنباله روان راستین فران= 87;یس در سیر و سلوک می شود.

تف&#= 1585;قه در میان مریدان فرانسیس بیداد می کند. &= #1601;رانسیس که قدرت طلبی ها و مخالفت های "الی بوبارون" - یک= 740; ار اوّلین هواخواهانش– را با اصول خود می بیند برای جل= 608;گیری از تفرقه، پس از تقدیس الی= 548; هدایت مریدا= 06; را به او می سپارد و با آنها وداع می کند. گرچه الی سوگند می خور= 583; راه او را ادا&#= 1605;ه دهد، امّا اصول تازه ای را پایه ریزی می کند که مغایر با اصو= 604; فرانسیس است .فرانسیس زمانی که از این موضوع آگ= 575;ه می شود، چهار شبانه روز از خوردن و آشام= 740;دن و حرف زدن خودداری می کند. به اصرار لئون، الی نز= 583; فرانسیس می آید و اصول نو&#= 1588;ته شده را پاره می کند و به این ترتیب فرانسیس جان دوباره می گیرد و سرانجام همراه لئون "= 62;ورتی اونکول" را ترک می کند و در غاری در کوه "آلورن"، مشغول راز و نیاز با پروردگار می شود. پس از ریاضت ها و طیّ مراحل سی= 585; و سلوک، فران= 587;یس خود را برای مرگ آماده می &#= 1705;ند. در حالی که از شدّت ریاضت، زخمهایش دچا= 85; خونریزی شده اند، به پورتی اونکو= 04; در زادگاهش باز می گردد. در روزهای واپسین زندگ= 40; می خواهد که او را به کلیسای قدّیس دومیی= 06; در آسیز –<= /span>آنجا که کلر و مادرش بودند- ببرند. چند رو&#= 1586;ی را آنجا در بستر بیماری می گذراند. زمانی، همرا= 07; با یکی از مریدانش مشغول نواخت= 06; چنگ و آوازخوانی م= 40; شود. در این هنگام الی که فرانسیس از انحراف فرقه = 740; بسیار ناراح= 78; است، به عیادتش می آی= 583; و چنگ نواختن فرانسیس را زشت و سبب تغییر نگاه م= 585;دم نسبت به فرقه ی آنها می داند. به همین علّت، یک بار دیگر، فرانسیس قصد ترک شهرش آسی= 586; را می کند و دوباره به کلبه ی کوچک پورتی اونکو= 04; بازمی گردد ت= 575; بتواند آزادانه برا= 40; خداوند آواز بخواند.

سرانج= ام در همان کلبه در نهم ماه اکتبر در حال= 740; که آخرین واژ= 607; های گفته شده ی او "فقر، صل= 581; و عشق " بود، روح فرانسیس به سوی ابدیت پرواز می کند.

نقد وبررسی:

"سر= گشته ی راه حق"، عنوان اثری ا= 587;ت از "نیکوس کازانتزاکیž= 7;" (1883-1957) ، شاعر، فیلسوف و نویسنده ی مشهور یونان= 40; که در سال 1956 موفق به دریافت جایز= 07; ی صلح بین المللی شده است.

آخر= ;ین وسوسه ی مسیح ، زوربای یونانی و مسی= 581; باز مصلوب از رمان های مشهور این نویسنده به شمار می آیند. از آثار دیگر &#= 1705;ازانتزاکیس می توان باغ صخره ها، بازنگری شعر ادیسه، آزاد= 40; یا مرگ، سیر و سلوک، تاریخ = 575;دبیات روس در دوجلد= 548; برگردان کمد= 40; الهی دانته ب= 607; یونانی و گزارش به خاک &#= 1740;ونان را نام برد.

عد&#= 1617;ه ای این نویسنده ی یونانی را طرفدار فاشی= 87;م یا کمونیسم م= 740; دانند، اما « &#= 1581;قیقت این است که او کمونیست نبود، فاشیس= 78; نبود، مسیحی هم نبود؛ او پیر= 608; برگسون بود. اگر کازانتزاکیž= 7; در مراحل مختلف عمرش ل= 606;ین، موسولینی، سیاهان آفریقا، ناسیونالیس= 8; های یونان و مائوتسه دون= 11; را ستود، بدی= 606; دلیل بود که می پنداشت ای= 606; مردمان، راه = 585;وحی خاصی را که من&#= 1575;سب عصرشان است، = 578;شخیص داده اند. اگر او مسیح را در مقام قهرمان می نمایاند، بدین سبب بود که در مقام منجی خدا می ستود؛ منجی ا= 740; که راهی مناس= 576; با وضعیت گذا= 585; دیگری را دنبال کرده ا= 587;ت.» (سیاوشی،1374: صص35-36= )

یکی از این منجیا= 606; که کازانتزاکیž= 7; به کشف زندگی و احوال درون= 740; او در کتاب سرگشته ی راه حق پرداخته، قدّیس فرانسیس است. فرانسوای اسیزی معروف به فرانچسکو = 608; قدّیس فرانسیس، بن= 40;انگذار فرقه ای مسیح= 740; به نام "فران= 87;یسکن" ها است.

سر&#= 1711;شته ی راه حق، درقالب رمان به زندگی قدّ= 740;سی به نام " فران= 587;یس/ فرانسوای اسیزی پرداخته است که با ریاضت ها و رنج های بسیار در راه رسیدن به خداوند، جان خود را می بازد. بازساز= 740; کلیساها، بوسیدن دهان فردی جذامی ، گذشتن از پدر و مادر و مادی&#= 1575;ت، رقصیدن و آوازخوانی د= 85; ملأ عام و ... از جمله رنج های= 740; است که این شخصیت برای رسیدن به رشد و تکامل و مرحله ی قدّی= 587;ی تحمّل کرده است.

"فق= ر کامل"، "عشق کامل" و "فرو= 8;نی کامل" در راه رسیدن به پرو= 585;دگار، مثلث اندیشه ها و اساس باورهای اعت= 02;ادی فرانسیس را شکل می دهد. پا&= #1705;دامنی، پا برهنه را ه رفتن، زخم جذامی ها را شستن و دهانشان را بوسیدن، از دست دادن زیبایی های ظاهری، ازدواج نکردن، در خانه ها را زدن و تقاضای احسان کردن، = 705;نار گذاشتن تمام لذّت ها و تعلّقات دنیایی از مراحل سیر و سلوک اوّلیه = 740; آیین قدّیس فرانسیس هستند. در مرحله ی اعتدالی و کا= 605;ل تر این فرقه، مواردی چون ازدواج، داش= 78;ن شغل و پوشیدن کفش با رعایت اصولی، آزاد = 605;ی شود <= o:p>

کاز= ;انتزاکیس در این کتاب، علاوه بر به تصویر کشاند= 06; زندگی این قدّیس عاشقِ عارف و بیان اصول فکری او= 548; به انحراف کشیده شدن فرقه ی فرانسیسکن ه= 75; را با رهبری "= 575;لی بوبارون" – یکی ا= 586; مریدان فرانسیس- نشا= 606; داده است.

ا= 740;ن کتاب را که تاکنون به چا= 662; هفتم رسیده (1387)= 48; اوّلین بار، انتشارات امیرکبیر در سال 1357 با ترجم = 7; ی منیر جزنی وارد بازار نشر کرده است. انتشارات پیشرو به عنوان دومین ناشر این کتاب، اوّلی= 06; بار در سال1364 آ = 6; را به نام "جو= 740;نده ی راه حق" و با ترجمه ی نسرین/ کتایو= 606; صارمی به چاپ رسانده است..

«عن&= #1608;ان ترجمه ی فرانسه ی این کتاب :«فقیر ا&#= 1587;یزی» است، اما از آنجا که این عنوان برای خ= 608;انندگان فارسی

زبا= ;ن، مأنوس و آشنا نیست، ترجیح داده شد که عنوان فارسی آن از مایه ی اصلی نویسند= 07; که همان جستج= 608;ی حق و سرگشتگی آدمیان در را= 607; رسیدن به آن است، الهام گرفته است. »( جزنی، 1363: 8 : پیشگفتار مترجم)

دا&#= 1587;تان از زاویه دید &q= uot;منِ راوی" (اوّل شخص مفرد) و از زبان "برادر لئون" -مرید و همراه فرانسیس- حکایت می شود. آغاز و پایان کتاب به شکل تک گویی ییرو= 606;ی آمده است. لئون، ابتدا= 40; داستان زندگ= 40; فرانسیس را ب= 575; مخاطب قرار دادن او آغاز &#= 1605;ی کند:« من ناچیز که امروز قلم به &#= 1583;ست گرفته ام تا رفتار و کردا= 585; تو را به نگارش درآور= 05; ، در روز نخستین دیدارمان یک = 711;دای زشت و حقیر بودم.» (ص 9) و با جمله ی : = « برادر فرانسوا این تو بودی که در &= #1602;الب یک گنجشک نمایان شده بودی برای اینکه مرا بیابی و ببینی...» به انجام می رسا= 606;د. نکته ی قابل توجه در مورد زاویه دید، خ= 585;وج آن از منِ راوی و رفتن به سوی زاویه دید دانای کل= 617; محدود است. به نظر می رسد را&#= 1608;ی که به شدّت تحت تأثیر رفتار و کرام= 578; های قدّیس فرانسوا شده= 48; وظیفه ی اصلی خود را که نقل حوادث براسا= 87; دیده و شنیده های خود است به فراموشی سپرده و به ذهن شخصیت مورد نظر وار= 583; می شود و از ان&= #1583;یشه و تصمیم ذهنی او سخن می گوید بی آنکه این موضوع را از خودِ شخصی= 578; نقل کرده باش= 583;. نمونه ی این انحراف زاوی= 07; دید ( البته تن&= #1607;ا مورد یافت شده) را در صفحه ی 113 کتاب می بینیم. راوی برای لحظاتی، دانای کل می شود و به ذهن "برنارد دوکنتوال" – &#= 1576;ازرگان پارچه فروشی که ساعت ها به مطالعه ی کتا= 576; مقدّس پرداخته است – &#= 1608;ارد شده، می گوید: « ... آیا به راس= 8;ی این خداست که به او این نیرو را می دهد تا دربرابر گرسنگی و برهنگی و حقارت مقاوم= 78; کند؟ برنارد فکر کرد: اگر جرئت می کردم می رفتم با او صحبت می کردم. او مدام فکر مرا به خودش مشغول داشته. از من چه = می خواهد؟»

فر&#= 1575;نسوا و برادر لئون= 548; شخصیت های اصلی رمان هس= 578;ند و اژید، ماسئو، برنارد دو کنتوال بازر= 11;ان، ژییور، کشیش سیلوستر،کلž= 5;، برنادون، ساباتینو، ب= 75;نو پیکا، بانو ژاکلین، پییر-حقوقدا= 06;-، روفن، بولون= 40; و الی بوبارو= 606; نیز از شخصیت های فرعی داستان به شم= 575;ر می آیند. با توجه به اینک= 607; حوادث کلّ داستان، حول زندگی فرانسوا می گردد و گره اصلی (تشکیل یک فرقه و آیین در مسیح= 740;ت) نیز به او باز می گردد، بنابراین او را می توان شخصیت و قهرمان اصلی (1) و برادر لئون را که نقش روا&#= 1740;تگری را به عهده دارد و گام به گام، همراه فرانسوا پیش می رود و در بیشتر حوادث = 581;ضور فعّالی دارد= 48; او را می توان شخصیت اصلی (2) م= ;عرّفی کرد.

از میان شخصیت های کلّ رمان= 548; سه شخصیت زن در داستان حضور دارد: 1- بانو پیکا ( مادر فرانسی= 87;) 2- کلر (معشوقه ی فرانسیس) 3- بان= 08; ژاکلین. به دلیل خصلت مردانه، فرانسیس او ر= 575; برادر ژاکلی= 06; صدا می زند. این سه شخصیت= 548; هرسه نقش موثّر و مهمی در ترویج آیی= 606; قدّیس فرانسیس دارند. کلر، اوّلین زنی ا= 587;ت که وارد صومع= 607; می شود و به عنوان یک راهبه، زنان دیگر را به سوی این فرقه هدایت می کند.

شخص= ;یت پردازی در ای= 606; رمان به بیشت= 585; به شیوه ی مستقیم و از زبان راوی صورت گرفته است. با توجه به قصد اصلی رمان، بیان افکار، عقای= 83; و ویژگی های روحی- روانی شخصیت اصلی است ( و انصافاً هم ب= 607; خوبی از عهده ی آن برآمده)، درمورد مشخّصه های ظاهری و ویژگ= 740; های دیگر این شخصیت و همچنین لئون= 48; تقریباً کلّ= 40; گویی ای در داستان دیده می شود. نویسنده در مورد بیشتر شخصیت های فرعی هم در حدّ نیاز و به دور از حواشی و جزئیات به م&#= 1593;رّفی آنها پرداخت= 07; و حتی مشخصات صوری شان را نیز مشخص کرده است. نمونه ای از این شخصیت پردازی را در مورد "پییر" - حقوقدان دانشگاه بولونی- می خوانیم: «مرد= 740; بود تنومند ب= 575; چشم های خاکس= 578;ری رنگ و جدّی و ریش کوتاه مج= 593;د و رفتاری محترمانه. ام= 575; براثر تحصیل = 608; مطالعه و بی خوابی، گونه هایش فرو رفت= 607; و چهره اش خشک شده بود؛ به خشکی پوست هایی که کشیش ها سخنان مسی= 581; را روی آنها می نوشتند.»(ص11= 5) تقریباً مشخصات ظاهر= 40; بیشتر شخصیت های فرعی در داستان مشخص شده است.

ز= 605;ان تاریخی وقای= 93; داستان درسا= 04; 1206 پس از میلاد و روز تولد دوباره ی فرانسوا یکش= 06;به 24 سپتامبر همین سال است. حوادث داستا= 06; نیز در مکانهای متعدی اتفاق می افتد؛ شهر اسیز، کوه سوبازیو، پورتی اونکول، شهر تاریخی راوِن، رم و شهر دمیت مصر از جمله مکان های مهم و اصلی به شمار می آیند. نویسنده با توصیفات زیب= 75; و جزئی خود به &= #1582;وبی توانسته است این مکانها ر= 575; به خواننده بشناساند و نشان دهد.

آن&#= 1670;ه دراین نقد به آن پرداخته م= 740; شود بررسی و آشنایی با شخصیت فرانسوا از لابه لای داستان زندگ= 40; اوست. پیش از پرداختن به آ= 606; به چند نکته ی ساختاری دیگ= 85; در داستان می پردازیم:

1- یک= 740; از عناصری که نویسنده به خوبی از عهده ی آن برآمده، توصیفات به کار رفته در داستان است. در کلّ داستان، هیچ توصیف زائد و خسته کننده ا= 740; دیده نمی شود. توصیف ها متن= 575;سب با حال و هوای حوادث است و موج= 6; فضاسازی در رمان شده است. توصیف صوری شخصیت ه= 575;، مکان، صحنه های طبیعت، پدیده های طب= 740;عی و درونیّات شخصیت اصلی ا= 586; جمله ی این موارد است.

نوی= ;سنده در توصیف صحن= 607; و پدیده های طبیعی با استفاده از ا= 587;تعاره ی مکنیّه (جان بخشی) و آرایه &= #1740; تشبیه به ویژ= 607; همراه با مشبّه به های محسوس، آنها را ملموس و عینی کرده و خ&#= 1608;اننده را در فضای ایجاد شده قرار داده است. نمونه ای از این توصیف را در صفحه ی 228 مشاهده می کنیم: « غروبی طوفانی بود. آفتاب به گون= 607; ی سوزان میان درختها می غل= 578;ید و آنها را آتش می زد. سنگ ها هم آتش گرفته &#= 1576;ودند و در آن دور دست ها و خیلی &= #1576;الا، قلعه ی شهر اسیز در میان شعله ها سر برافراشته بود.»

توص= ;یف شهر (ص112) <= /span>و آفتاب (ص228) از راه تشبیه، ن= 605;ونه های دیگر به کار رفته در داستان است.

کا&#= 1586;انتزاکیس در توصیف حال= 578; درونی شخصیت اصلی داستان (فرانسوا)، زمانی که یکباره دچار تحوّل و پویایی می شو= 583; (صص32-34)، به دقت ت&#= 1608;انسته است خواننده را در فضای سنگین فشار ر= 608;حی فرنسوا قرار دهد و تا این لحظات سخت را بهتر وملموس تر درک کند و به نوعی همذا= 578; پنداری با ای= 606; شخصیت برسد.

کوت= ;اهی جملات و ریتم تند آنها دراین صفحات (32= -34) اضطراب درون= 40; شخصیت را به خواننده منت= 02;ل و او را دچار هول و ولایی کرده است که سنگینی این ثانیه های بحرانی را می &#= 1578;واند به خوبی در درون خود حس کند.

2- در مورد عنصر زمان، این یادآوری لاز= 05; است که در صفحه ی 49، سال، ماه و روز وقایع جاری د= 575;ستان کاملاً ذکر شده (یکشنبه 24 سپتامبر1206) و دž= 5; صفحات دیگر، نویسنده به آوردن ماه و روز بسنده کرده است. نویسنده با استفاده از نشانه های زم= 575;نی، خواننده را ا= 586; زمان وقوع حوادث آگاه م= 740; کند، بنابراین خط= 17; سیر زمانی در رمان، کاملا= 11; مشخص و معیّن است. در کلّ رمان فقط در یک مورد، به وضوح، غفلت زمانی را در ذکر سال و ماه &= #1608;قوع حادثه ی پیش آمده مشاهده می کنیم؛ زمانی که فرانسوا همراه با لئو= 606; برای اوّلین بار شهر آسیز را ترک می کند، دقیقاً مشخص نیست چن= 583; سال را در این سیر و سلوک سپری کرده، اما روز آن مشخص شده است: یکشنبه. البت= 607; با توجه به شواهد آمده ( پ&= #1740;ری پدر، افتادن چین و چروک بر چهره ی مادر و &= #1578;غییر ظاهری کلر –معشو = 2;ه ی فرانسوا) متوجه می شوی= 605; که سالها از ا&#= 1740;ن دوری سپری شد= 607; است، اما اینکه در محاسبه ی دقی= 602; زمان جاری داستان، جند سال را درنظر &#= 1576;گیریم کمی دچار اشکال و سردرگمی می شویم. با توجه به اینکه نویسنده قصد ایجاد ابهام در زمان را نداشته و مکرّر روز و ماه را به خواننده یادآوری می کند این نکته &#= 1585;ا ( غفلت زمانی) می توان قابل تأمل دانست.

نکت= ;ه ی جالب توجه در مورد روز وقایع در داستان این است که چندین حادثه ی مهم در روز "یکشن= 76;ه" اتفاق می افتد: تولد دوباره = 740; فرانسوا- شرو= 593; سیر وسلوک و رفتنش از شهر آسیز، بازگش= 78; به آسیز برای دعوت همگانی به سوی خدا، صلح و صفا و برخی حوادث د= 740;گر.

با توجه به پویایی شخصی= 78; فرانسوا در طول داستان د= 585; یک نگاه کلی، زندگی او را می توان به دو دوره تقسیم کرد:

1- دوره ی پیش از تحوّل = &nb= sp; 2- دوره ی پس از تحوّل

پی&#= 1588; از دگرگونی، فرانسوا جوانی خوشگذران، و= 04;خرج، شرابخوار و آوازه خوان است. مقابل پنجره ی معشو= 602; می ایستد و مشغول خواند= 06; اشعار و آوازهای عاشقانه می شود. اینها اطلاعاتی کلّی از وضعی= 578; دوره ی اوّل زندگی اوست. بخش اصلی و اعظم زندگی فرانسوا مربوط به دور= 607; ی دوم است. در این دوره، فر= 575;نسوا چنان دستخوش دگرگونی روح= 40; می شود که تمام آوازهایش برای خداوند = 740;ا مریم مقدّس است. خدا چنان در زیر پوست فرانسوا جار= 40; می شود که هیچ سرما و گرما و آزار جسمی را متوجه نمی شود. خدا به قدری جان او را گرم وسوزا= 606; می کند که به راحتی در زمس= 578;ان، عریان می شود تا او را در میان برف ها ح&#= 1587; و درک کند. فرانسوا راه رسیدن به پرو= 585;دگار را هفت پلّه می داند و خود را ایستاده ب= 585; اوّلین پلّه = 740; آن. او دیگر همه چیز و همه جا را مظهری از خداوند می داند. در همه جا او را حس می کند؛ میان گل ها و هوا، زیر هر سنگ و در اعماق هر چاه او را می یابد و چهره ی زیبایش را می بیند. « در پشت هر حشره در نقطه ای که با&#= 1604;هایش را می گشاید، نام [او] را حک شده [می یابد].(ص= ;11) و از خداوند می خواهد یار= 740;ش کند که میان خود و او جدایی نیفتد. این نگاه عمی= 602; و زیبا به اشیا و تجلی م&#= 1593;شوق در آنها یکی از مشترکات و تجربه های عا= 585;فانه میان عارفان = 608; شاعرانی است که عرفان دراشعارشان موج می زند. سهراب سپهری از جمله این شاعران است. او نیز خدا را &= #1583;ر میان تمام پدیده ها جار= 740; و ساری می بیند و می گوید: « و خدایی که دراین نزدیک= 40; است/ لای این شب بوها، پای آن کاج بلند/ روی آگاهی آب، رو= 740; قانون گیاه. من مسلمانم/ قبله ام یک گل سرخ/ جانمازم چشمه، مهرم نور/ دشت سجاده ی من » (سپهری، 1381: 272:صدای پای آب) فرانسوا در این دوره از زندگی به قدر= 740; سرشار از عشق به خداوند و نشانه های او شده است که حتی از چیدن گ&#= 1604; های خودروی کنار جاده خودداری می ک= 606;د، چون بر این باور است که « &= #1582;داوند اینها را برا= 740; زیبایی جاده آفریده است. ما نباید آفریده های پروردگار را از انجام وظی= 601;ه ی روزانه شان باز داریم. »(ص1= 1)

آنچ= ;ه در بیان نگرش عارفانه ی فرانسوا اهمیت دارد توجهش به جمع و گروه انسانها است. عرفان او یک عرفان فردی و یک ریاضت محض نیست. او تنها &= #1576;ه رستگاری خود = 608; نجات خویش نم= 740; اندیشد، بلک= 07; در اندیشه ی آن است که برای رهایی و رستگاری دیگران بشتابد و چون این را وظیفه ی خود می داند به امر الهی و پس از شنیدن این ندای درونی که « باید راه دیگ= 585;ی در پیش گرفت» (ص200) برای هدای= 8; مردم به سوی ک&#= 1604;یسای "پورتی اونک = 8;ل" می رود. در واقع فرانسو= 75; پس از طیّ مراحل ریاضت های فردی به عرفانی می رس= 583; که دیگر، فردیت در آن، معنای خود را از دست می دهد و این است معنای یک عرف= 575;ن ناب و حقیقی. زمانی که عرفان او طفولیّت را ط= 740; می کند و به دوران بلوغ خود می رسد همه گیر و جهانی می شود. در این مرحله ی بلوغ، بازسازی کلیساها و صومعه ها، فر= 587;تادن مبلّغین به سراسر جهان و تأمین غذا، پ= 608;شاک و مسکن برای افراد نیازمند از ش= 593;ارها و اصول عرفان جمعی او به شمار می آیند.

عرف= ;ان او پلّه پلّه به اوج خود می رسد و در حقیقت، عرفا= 06;ی پویا و متحرّ= 705; است که هر لحظه با یک تجربه ی جدید کامل تر می شود. نمونه ی بارز این تحوّل و پویایی را زمانی که در ر&#= 1740;اضت ها و قوانین آیینش به اعتدال می رسد، به وضوح مشاهده می کنیم. دراین مرحله، به ام= 585; الهی با همان اصل حفظ پرهیزگاری و پاکدامنی، نیکوکاری و آشتی با دشمنان، پیر= 08;انش را به ازدواج= 548; افزایش دارایی و خوردن و نوشیدن در حد= 617; اعتدال دعوت می کند بی آنکه نیازی ب= 607; پابرهنه رفتن، لباس کشیشی پوشید= 06; و گرسنگی و تشنگی بسیار کشیدن باشد. (ر.ک 258)

در عرفان فرانسوا هیچ موجود زشتی وجود ندارد و همه چیز زیباست، چون خالق این زیبایی ها زی= 576;است. همه ی مخلوقا= 578; در نگاه او مشغول ستایش پروردگارند. این نگرش در دین اسلام و عرفان اسلام= 40; ما کاملاً مشهود است. مص&#= 1583;اق آیه ی شریف تسبیح: "یسبّ= 81; لله ما فی السموات و الارض" و یا "الله جمیل و یحّب الجمال". ( البته با نادیده گرفت= 06; موارد اختلافی میا= 06; این دو نگرش: اسلام و فرانسیس)

تم&#= 1575;م پدیده ها در نگاه فرانسو= 75; در حال رویش و پویش برای خداوندند. از نگاه او حتی کرمی که به پروانه تبدی= 04; می شود در لحظه ی اندیش= 740;دن به معبود ازل= 740; است که به مرحله ی پروا= 606;گی می رسد. همه چیز تحت اراد= 607; و فرمان حضرت احدیت است و فرانسوا این باور را درتم= 575;م وجود خود حس می کند. این باور، چنان د= 585; وجودش ریشه کرده است که حتی آزارهای = 580;سمانی دیگران را در حقّ خود به اراده و خواس= 578; خداوند می داند. نمونه ای از این را درصفحه ی 89 ، زمانی که کشی= 588; یک صومعه با چوبدستی اش ا= 608; را می زند می بینیم؛ زمان= 40; که لئون، قصد دفاع دارد او مانع می شود و می گوید: « اگر مرا دوست دار= 740; بگذار برادر دربان وظیفه اش را انجام دهد. خدا او را مأمور کرده است. که ما را بزند. بگذار بزند.» چشیدن این دردها، نهایت شادی فرانسوا است= 63; همان "شادی کامل" که خود از آن یاد می کند. (ر.ک:ص199)

تحم= ;ّل تحقیرها و اذیت های مردم، یکی از اصول آیین فرانسوا است که عملاً در این دوره از ز&#= 1606;دگی او شاهد آن هستیم. او چون در این مرحله گذشتن از جسم را تجربه می کند از تحمّل هیچ مشقّتی ابا ندارد. در حال عبور از ک&#= 1608;چه ها مردمی که هنوز او را باور نکرده اند به رویش سنگ و زباله می ریزند و زمانی که برا= 740; طلب صدقه به در خانه هاشا= 606; می رود بعضی پارهای سنگ ی= 575; تکّه های ذغا= 604; در کف دستانش می گذارند و او همه را برای رسیدن ب= 607; حق، تحمل می کند و آنها را گوارا و لذّتبخش می بیند.

در این دوره از زندگی، فرانسوا از پدر، مادر، ثروت، معشوق= 07; و هر تعلّق مادی دیگر دس= 578; می کشد و از تمام وابستگ= 40; ها متنفر می شود :«ازدواج کردن، فرزند داشتن، کانو= 06; خانواده تشکیل دادن و= 607; که چه اعمال نفرت انگیزی !»(ص 103)

او خود را از تمام لذّت ها= 740; مادی محروم م= 740; کند حتی برای &#= 1582;ودداری از لذّت ذائقه، مشتی خاکستر روی غذایش می ریز= 583;. (132)

فرا= ;نسوا از تمام ثروت پدر می گذرد. مال دنیا برا= 740; او مانعی است برای صعود به آسمانها « کوچک ترین سکّه ی طلا روان را سنگی= 606; می کند و مانع پرش و پرواز آن می گردد. »(118) و به این دلیل، تمام پیروان او برای وارد شد= 606; به فرقه ی او2دون هی= 670; تعلّق دنیای= 40; او را همراهی می کنند و با بخشش دارایی هایشان راه ورود به

ابد= ;یت را برای خود هموار می سازند و از این پیام مسی= 581; پیروی می کنن= 583; که : « اگر میل داری به کمال برسی برو هرچ= 607; داری بفروش و بهای آن را به فقرا بده تا گنجی دربهشت به دست آوری.» (ص119) یادآوری این موضوع، لازم است که پیروان فرانسوا تا پایان از اصو= 604; آیین او پیرو= 740; نکردند و بسیاری از آنها منحرف ش= 583;ه و این فرقه و حتی دین مسیحیت را هم دچار انحراف کردند.

اح&#= 1587;اس مسئولیت، یک= 40; از ویزگی های بارز شخصیتی فرانسوا است. این احساس مسئولیت نسب= 78; به اطرافیان به قدری است که حتی خود را در گناه آنها شریک می داند و خود را نیز تنبیه می کند. نمونه ی آشکا= 585; این مشخّصه ر= 575; زمانی که لئون، اقرار به گناهانش م= 740; کند می بینیم. فرانسیس برا= 40; مجازات خود، سه روز از خوردن و آشامیدن پرهیز می کند &#= 1608; زمانی که لئو= 606; می خواهد او را تنبیه کند= 548; می گوید: « فرق&= #1740; نمی کند براد= 585; لئون. مگر نه آنکه همگی ما یک موجود واح= 583; هستیم؟ من با تو گناه کرده ام و تو با من ر= وزه خواهی گرفت.» (ص288)

نمونه ی دیگر این ویژگی رفتار= 40; را در همدردی اش با سرمازدگان سراسر دنیا م= 740; بینیم. او به یاد و برای همدردی با تمام کسانی ک= 607; پناهگاه گرم= 40; ندارند در زمستان، عریان می شود و می گوید: «به همه ی برادرانی فک= 85; کردم که در سراسر جهان سردشان است. از آنجا که نمی توانم آنها را گرم کنم خودم هم ا&#= 1586; سرما می لرزم تا به این ترتیب تنبیه شوم. »( ص305)

ای&#= 1605;ان و اعتقاد عمی= 602; قلبی به قادر مطلق بودن پر= 608;ردگار و تسلیم محض شدن بنده در برابر خواست = 608; اراده ی او یکی دیگر از مشخّصه ها ی رفتاری و شخ&#= 1589;یتی فرانسوا است که در این رما&#= 1606; به آن توجه شده است. این باور قلبی به قدری در وجود او عمیق و ریشه دار است &#= 1705;ه ناممکن ترین غیرممکن ها ر= 575; نیز برای او ممکن و آسان می سازد. زمانی که خبر آمدن گرگی را از سمت کوه به طرفش می شنود= 548; بدون هیچ ترس= 740; برای پیدا کردن گرگ می رود و سخت بر این باور است که « خداوند، توانا و قادر است و چه بسا که گرگ را به برّه تبدیل کند.» (ص276)

شخ&#= 1589;یت فرانسوا، مصداق حقیقی = 608; بیرونی یک عا= 588;ق راستین مؤمن است که با لبی خندان، رنج های خونین قلبش را پنها= 606; می کند؛ درست &#= 1605;ثل حکایت کهن "خ= 06;دان لبی و خونین دلی جام."3= 5;و در میان مردم= 548; شاد است چون م&#= 1740; داند «تحمّل رنج های روان و تن گرسنه، بیرون از یارای انسان است.» (ص 23)، اما = 583;ر تنهایی های خود، بسیار اشک می ریزد و در اندوه فرا= 602; معبود ازلی و برای رهایی ا= 586; جسم دست و پاگیر ناله سرمی دهد. حاضر است برا= 740; نشاندن لحظه ای خنده بر لبان خداوند = 608; شادی دیگران= 48; هر کاری بکند حتی خود را "دلقک خداوند" و "دلقک انسانها" می نامد و بر این باور است که بارقص و آواز= 548; آسان تر و ساده تر می تو&#= 1575;ن به خداوند نزدیک شد. او حتی در حضور پاپ اعظم در روم، از فرط مستی عشق پرو= 585;دگار به رقص در می آید؛ پاپی که سرسختانه مع= 78;قد است « خدا شراب نیست که کسی را مست کند و برای رقصیدن هم میخانه ها وجود دارند. »(ص160)

او در پی رسیدن به کنه زیبای= 740; حضرت احدیت است و سرگردا= 606; کشفِ نهایت جمال پروردگار. در &#= 1711;فتگوهای خود با «براد= 585; لئون» نیز به اعجاز شگفت آور زیبایی خالق اشاره م= 740; کند: «برادر لئون، این چه آیتی است؟ چگونه می توا= 606; آفریننده ی این همه زیبایی ها را &#= 1605;جسّم کرد؟ به او چه نامی می توان داد؟» (ص23)

فرا= ;نسیس، اسم «خدا» را برای خدا سنگ= 740;ن و دشوار می داند و او را «پدر» می نامد. در جایی (ص113، س19)

هم او را "برادر&quo= t; خود خطاب می کند و به پیام این پدر در انجیل « اگر کسی می خواهد از من پیروی کند باید از خودش چشم بپوشد »(ص11= 7) لبیک می گوید. <= o:p>

تم&#= 1575;م پدیده ها او را به حیرت می اندازد و از خ&#= 1608;د، بی خود می کند و دلش می خواهد تمام مردم شهر را هم در این لذّت شوریدگ= 40; شریک خود کند. نمونه ی بارز این رفتار او را درصفحات 23 و= 24 کتاب مشاهده می کنیم؛ شبی &#= 1705;ه به تنهایی قر= 589; کامل ماه را در آسمان می بیند و برای بیداری چشم های غافل مرد= 605; شهر، ناقوس خطر کلیسا را &#= 1576;ه صدا در می آورد تا از این راه، آنه= 575; را هم متوجه عظمت و زیبای= 740; این پدیده ی الهی کند، ام= 575; مردم از کار او خشمگین می شوند. زمانی که لئون از دیدن سه بار نشانه های خداوند با چش= 605; هایش می گوید= 548; فرانسیس پاس= 82; می دهد: « کسی چ= ه می داند شاید هم خدا همان جستجوی خدا ب= 575;شد! »4(ص31)

فر&#= 1575;نسیس در دامان خانواده ای پرورش می یاب= 583; که دو اندیشه و اعتقاد جداگانه و متضاد او را به سوی خود فرا می خواند= 563; پدرش «ارباب برنادون» مردی دنیا دوست، با افک= 575;ری زمینی و نازل= 548; مدام او را به ثروت اندوزی= 48; انتقام جویی = 608; خوب نبودن تشویق می کند. برای او فقط یک نجیب زاده ی اشرافی بود= 606; کافی و ارزشم= 606;د است: «پول تهیه کن، ثروتمند شو، طلاهایت را برای خرید لباس های اشرافی مصرف کن. مردی نجیب زاده باش. در جهان، فقط ثروت و نجابت ارزش و شایست= 711;ی دارند. خوب نباش، یک بار که خوب باشی دیگر همه چیز تمام شده است! اگر کسی دندانت را خر= 583; کرد تو همه ی آرواره اش را &#= 1576;شکن. سعی نکن مردم دوستت داشته باشند، سعی ک= 606; از تو بترسند. فراموش نکن، ضربه بزن... »(ص45)

برž= 2;لاف دنیای تیره ی پدر، مادر (بانو پیکا)، ر&= #1608;شن و پاک است و فرانسیس را ب= 607; خوبی و درستی و پاکی دعوت می کند:«فرانسی= 87; عزیزم، نیکی کن تا دعای خیرم بدرقه ا= 578; باشد. تو باید فقرا، سرگشتگان و ستمدیدگان ر= 75; دوست بداری. اگر کسی به تو صدمه ای زد او را ببخش. »(ص45)<= /span>

فرانس= یس در میان دو قطب کاملاً متضاد و مخال= 601; به سوی اندیش= 607; های پاک و عمیق مادر جذ= 576; می شود، اما همواره از سازش ناپذیر= 40; مادر و پدر در رنج است.

یک&#= 1740; از دیگر عقای= 583; فرانسیس پس ا= 586; دوره ی تحوّل= 548; دختر خدا دانستن زیبایی ها است. او بر این باور است که «زیبایی، دختر خداست. تنها راهی که از آن می توانیم به ظاهر خداوند پی ببریم همانا دیدن چیزهای زیباست. » (71) فرانسیس به قدری، این باور خود را یقین دارد که وقتی مادر، قصّه ی آشنای= 740; اش را با "پیت= 585; کشیش" و پرپر کردن یک گل شمعدانی تعریف می کند= 548; فرانسیس با ا= 591;مینان کامل، حکم جهنمی بودن کشیش را به دلیل پرپر کردن گل صادر می کند. اما زم&= #1575;نی که مادر از بی ارزشی این مو= 590;وع در برابر نجا= 578; روح یک

انس= ;ان می گوید و اینکه این کار، فقط برا= 740; بیداری و نجا= 578; روح او بوده، فرانسیس هم قانع می شود و &= #1605;ی پذیرد با این توضیح که باو= 585;ش نسبت به دختر خدا بودن زیبایی تغیی= 85; نمی کند، بلک= 607; با دانستن جزئیات این م= 575;جرا و نقش کشیش در زندگی مادر، = 575;ز قضاوت شتابزده اش پشیمان و مطمئن می شود که خون مادر در

درو= ;ن او جاری است و عوالم درونی آنها شباهت بسیاری به یک= 583;یگر دارد. (75)

فر&#= 1575;نسیس معتقد است خداوند هر کس را از طریقی ب&#= 1607; سوی خود دعوت می کند. گاه از راه تنبلی و تن پروری (شخصیت لئو) و گاه با بیمار= 740; (شخصیت خودش) (80)

عل&#= 1575;وه بر آنچه گفته شد اگر بخواهیم نگر= 88; ها و عقاید فرانسیس را ب= 575; توجه به آنچه در این رمان آمده است به طور جداگانه طبقه بندی کنیم، به پنج دسته ی کلّی می توان تقسی= 605; کرد:

1- نگرش فرانسی= 87; به فقر 2- نگرش به به عشق 3- نگرش به مرگ 4- نگرش به جنگ و صلح = &nb= sp; 5- نگرش به جسم &nb= sp;

1- نگرش به فقر: <= /u>پایه = 08; اصل اوّلیه ی آیین فرانسوا، پذیرفتن فقر است. گذشتن از تمام خواسته ها و دارایی ه&#= 1575;، گدایی و طلب احسان کردن ا= 586; مردم، همان فقری است که سالک در راه رسیدن به حق باید تحمل کند.

2- نگ= رش به عش = 2;: عشق در نگاه فرانسیس، پا از گونه ی مجا&#= 1586;ی خود فراتر می گذارد و فقط در پروردگار = 608; آفریده های ا= 608; خلاصه می شود. او دربرابر نیروی الهی عشق، سر تعظی= 605; فرود می آورد(&#= 1589;185) و فریاد عشق را به گوش همه &= #1605;ی رساند. زمانی که برای تروی= 580; آیین خود به سرزمین مسلمانان ( دمیت واقع در مصر سفلی) سفر می کند یکی از اصول خود را هدایت از راه "عشق کامل" مŸ= 3;رّفی می کند. (ر.ک ص191: گفتگویش با سلطان). عشق کامل از نظر ا&#= 1608; همان دوست داشتن حتی دشمنان است.

او معتقد است : «عشق بالاتر از ترحّم و مهربانی است زیرا در ترحّم، دو عامل وجود دارد: یکی آن که می دهد و دیگری آن که می گیرد. اما د&= #1585; عشق، تنها یک عامل هست زیر= 575; دوطرف در هم حل شده اند و هرگز از هم جدا نمی شوند. &= #1605;ن و تو از میان رفته است، چه دوست داشتن یعنی نابود شدن.» (ص346)

فرا= ;نسیس درد می کشد و تمام شکنجه ه= 575; و زخم هایش را تحمّل می کند تا عشق خداون= 583; و مسیح _ع_ را در لایه های درونی کالبد = 608; روانش حس کند. تا بتواند از نردبان این عشق به سوی آسمان بالا ب= 585;ود. « ای عیسی، ای مسیح محبوب من! از تو می خواهم که پیش از مردنم درباره ام لط= 601;ی کنی. و آن لطف این است که بتوانم در روانم و در کالبدم هر اندازه ممکن باشد عشق تو و درد تو را احساس کنم. »(ص295)

3- نگ= رش به مرگ: نگاه فرانسیس نسب= 78; به مرگ، نگاه= 740; هراس انگیز، سیاه و یأس آلود نیست. با تمام درد و رنجی که تحمّ= 604; می کند، تمام جهان را زیبا می بیند و معتقد است تا به هدف خود نرسیده و رسالتش را در زمین به پایا= 606; نبرده، نبای= 83; در طلب مرگ باشد.(ر.ک 171). او مرگ را "ملک مقرّب سیاه" = 08; "خواهر" خود خطاب می کند و آن را یک آغاز می داند نه پایان؛ آغاز یک زندگی راستین: « مرگ، پایان نیست، بلکه آ= 594;از است. زندگی راستین، پس ا= 586; مرگ آغاز می شود.» (ص298)

نکت= ;ه قابل توجه ای= 606; است که در این مورد، تناقض هایی است در کتاب دیده می شود. از طرفی ن&= #1608;یسنده درصدد بیان این باور فرانسیس است= 48; از سویی دیگر در ماجرای آیین انحراف= 40; شاگردش "الی" (ص247) = می بینیم که فرانسیس برا= 40; مخالفت با عقاید الی، چ= 607;ار شبانه روز دس= 578; به اعتصاب غذ= 575; می زند و تا سرحدّ مرگ پی= 588; می رود ! در حالی که با تو&#= 1580;ه به بحران مسئله (به انحراف کشید= 07; شدن آیین او) هنوز رسالتش به پایان نرس= 740;ده و نباید خود را تسلیم مرگ کند.

4- نگرش به جنگ و صلح: = 601;رانسیس، مخالف هرگون= 07; جنگ و خونریز= 740; است حتی برای تبلیغ و تروی= 580; دین خود پیروانش را ا= 586; خشونت و جنگ باز می دارد. زمانی که چپاول و قتل عام صلیبیون را در شهر مسلمانان (دمیت مصر) می بیند آنها را از این کار منع می کند و با زاری به درگاه خداون= 83; می گوید: « خدای من خدای من! جنگ، انسان را به یک "خون آشام&quo= t; تبدیل می کند. در جنگ، انسان سیمایی را که تو به او بخشیده ای از دست می دهد. گرگ می شود، خوک کثیف می شود.»(ص195)

او همچون مسیح – &#= 1593;- ، مبلّغ صلح و پیام آور آشت= 740; و آرامش است. درموعظه های= 88; می گوید: « ما چگونه می توانیم دنیا را به صلح بکشیم اگر در قلب خودمان صلح نباشد؟ جنگ، جنگ به دنبال می آور= 583; و جنگ، خون انسان ها را م&#= 1740; ریزد... برادران، صل= 81;! صلح! » (ص186)

5- نگ= رش به جسم: =

فرا= ;نسیس، نسبت به جسم خود و آزارش به سبب ریاضت های دشوار و متعدد، بی اهمیت است. با پای برهنه را= 607; می رود، گرسنگی و تشنگی های شد= 740;د به جسمش وارد می کند، اجاز= 607; می دهد دیگرا= 606; او را بزنند و مورد آزار قرار دهند و... چ= ;ون آنچه را پایدار و وسیله ی رسید= 606; به حق می داند جان انسان است. =

او معتقد است «بدن، بخش نامرئی روان است که دیده و احساس می شود&ra= quo; (80) و به دلیل ناپایداری «= 80;سم وجود ندارد؛ هیچ چیز وجود ندارد به جز روان» (همان)، بنابراین زمانی که ما ف&#= 1602;ط روح باشیم و جسم ما را احاطه نکرده باشد « با یک پرسش می توانیم به آسمان پرواز کنیم.» (81)

لئو= ;ن نیز سالها بع= 583; پس از مرگ فرانسیس به این باور می ر&#= 1587;د؛ همین که «چیز= 740; به نام جسم وجود ندارد. تنها چیزی که هست همان جان است که زمان می دهد.» (88)

این= ;که جسم نابود می شود و روح باقی می ماند در دین ما و اد&= #1740;ان الهی دیگر نی= 586; پذیرفته شده = 575;ست، اما نادیده گرفتن مطلق جسم، در دین ما پسندیده نیست، چرا که به میزان مسئولیت انس= 75;ن در قبال روح، باید پاسخگو= 40; جسم هم باشیم &#= 1608; در کنار پرور= 588; و تعالی روح، در توجه به جسم سهل انگاری نکنی= 05;. فرانسیس هم درمرحله ی تعالی آیینش به این مسئله پی می برد و گروه دوم پیروانش را آزادتر از قب= 604; می گذارد. با اینکه نویسنده این اصل را یکی از اصول جدید آیین فرانسی= 87; می داند، و خو&#= 1583; او هم آن را تأئید می کند= 548; اما تا پایان داستان، عملاً در او رسیدن به این تعادل را نمی بینیم!

پا= نوشت ها:

1. "رمی= 83;ه و وحشی"، لقب= 40; است که بانو پیکا در نوجوانی به کشیش پیتر داده است: «یک کشیش رمیده و وحشی روبه رویم ایستاد= 07; بود. پیراهن پاره پاره به تن داشت و طنا&#= 1576; کلفتی به کمر بسته بود. پاهایش برهن= 07; بود.» (ص40)

2. ذک= 585; این مطلب ضروری است که فرانسوا در آغاز معتقد ب= 607; تشکیل هیچ فرقه ای نبود= 607; و قصدش فقط نجات و رستگاری جانها بوده ن= 607; فرقه سازی و جلب دیگران. این موضوع مه= 605; را از زبان خود او در پاسخ به "الی بوبارون" می = 88;نویم: = « دوست من، آن فرانسوآی= 40; که تو جستجو می کنی من هست&#= 1605;، اما من برادران را برای تکیل یک فرقه جمع نمی کنم، بلکه آنها را جمع می کنم تا همگی با هم روانهایمان را نجات دهیم. ما مردمی ساد= 607; و بی سواد هستیم...» (ص130) در مراحل بعدی است که به اطاعت از صدا= 740; پروردگار به فکر تشکیل یک فرقه می افتد. <= o:p>

3. اشاره به این مصرع حافظ دارد: با دلی خونین، لبی خندان بیاور همچو جام

4. فرانسیس و لئون، هر دو از شنیدن این جمله به وحشت می افتند. فرانسیس، بع= 83; از گفتن این حرف، ناامیدانه فریاد = می زند: «کدام شیطان در درونم سخن می گوید؟ » (ص31)

منا= ;بع:

1- بین، پیتر: نیکوس کازانتزاکیž= 7;، ترجمه ی پیرو= 586; سیاوشی، پ، چ1، تهران: کهکشان،1374.

2-سپ= 07;ری، سهراب، هشت کتاب، چ9، تهران: طهوری،1381.

3-کا= 86;انتزاکیس، نیکوس، سرگشته ی راه حق، ترجمه ی مریم جزنی، چ7&#= 1548; تهران: امیرکبیر،1387.